Sunday, 1 July 2012

காட்டாற்று வெள்ளமாய்...அன்பு..

பற்றிக்கொள்ளத்
துணையின்றி…
அன்பிற்காய்த்
தவித்து
நிற்கையில்…

வெள்ளைச்
சிரிப்புடன்…
உயிர்த்தோழியே
என்றழைத்து
என்முன்னே
வந்து நின்றாய்…

பற்றிக்கொண்டேன்
கொழுகொம்பாய்…
இன்றென்னன்பின்
அழுத்தம்…உந்தன்
கழுத்தை நெரிக்கும்
பாம்புக்கயிறாய்...

புரிகிறது…வலிக்கிறது
விலகத்தான்
முடியவில்லை
உன்னைப் பிரியும்
ஒரு எண்ணம்
வருகின்ற
கணத்தினிலே…

அனல்மேல்
விழுந்த
பனித்துளியாய்
பொசுங்கித்தான்
போகின்றேன்...
மன்னிப்பாயா
எனை நீயே…

----கீர்த்தனா----