Wednesday, 19 August 2015

புன்னகைப்பது நீ தானே

எரித்துக் கொல்லும் அன்பின்
தாகத்தை அணைக்க
ஏரிப்படுகைக் கரையில்
மணிக்கணக்காய்
ஒற்றைத் தவம் நாள்தோறும்...

கரை எங்கிலும்
ரோஸ் வண்ணத்தில்
ஏதோ காட்டுப்பூக்கள்
குவிந்து போய்
காற்றில் சிலிர்த்து சிரித்தன...
கண்ணீரில் கரைந்த கன்னங்களை
உன் கரங்கள் துடைக்கும் வரை
ஜீவமரணப் போராட்டம் உள்ளே
நிகழ்ந்த படியே...


ஓட்டையாய் போன
ஒற்றைப் படகொன்று
நீர் நிரம்பிப் போய்
தேடுவாரற்று கரை ஒதுங்கிக் கிடந்தது...
ஒற்றைப் பறவை ஒன்றின்
கூப்பாடு விட்டு விட்டு ஒலித்தது... 


தென்றல் மட்டும் இதமாய்
தலை கோதிக் கொடுத்தது...
அந்த பூக்காடுகளிடையே
நின்று புன்னகைப்பது நீ தானே
தென்றலாய் தலை கோதியதும் நீதானே...



 ---கீர்த்தனா---